Nepali HighwayThe best path through life is the highway

In a press meet held in New York, USA, Rekha Thapa had announced that her upcoming movie ‘Kali’ will be directed by Himgyap Lama, Tasi. Actress Gauri Malla was also present in the press meet.

Rekha’s initial plan was to direct the movie herself but, after meeting Himgyap and being impressed by his talent she decided to take him as the director. The movie ‘Kali’ will be produced by Rekha Films with investment of some NRN living in the USA. The movie is scheduled to start shooting in May. The story of the movie is written by singer and actor Yash Kumar and the script is written by Ashwini Koirala. The script writing of the movie based on a male prostitute is still going on.

Himgyap is known for directing and producing short films and documentaries. In addition to Rekha’s film Himgyap is also doing Nawal Khadka’s ‘Bhimdutt’ and ‘Simal Ko Phool’.

Rekha is currently in USA to participate in 16 different cultural programs under ‘Namaste America 2′.

Source :  http://xnepali.net/movies/himgyap-to-direct-rekha-thapas-kali/

काठमाडौंका सिद्धार्थ भट्टराईले उपहारका रूपमा धेरै पटक पुस्तक पाए। पहिलो पटक द गुड अर्थ उपन्यास पढेको सम्झने सिद्धार्थ जासुसी र  अपराधसम्बन्धी उपन्यासमा बढी रुचि राख्छन्। ज्ञानेश्वरस्थित ग्यालेक्सी पब्लिक बोर्डिङ स्कुलबाट एसएलसी उत्तीर्ण गरेका सिद्धार्थ मनमनै  सोच्थे, मैले पढेका यी कुरालाई चलचित्रको पर्दामा उतार्न पाए गजब हुन्थ्यो। त्यही चाहनाले पछि उनी अमेरिका पुगे। मिनिसोटा स्टेट युनिभसिर् टी मुरहेडमा फिल्म स्टडिजसम्बन्धी अध्ययन गरेका सिद्धार्थको चाहना कालान्तरमा पूरा भयो। उनले अमेरिकामै निर्मित लास्ट समर फर  व्वाइज मा सिनेमाटोग्राफर तथा चिफ असिस्टेन्टको अनुभव बटुले। सात वर्ष लामो अमेरिका बसाइपछि उनी स्वदेश फर्किए। प्रदर्शनका क्रममा  रहेको चलचित्र मसानमा उनले स्टिल फोटोग्राफर एवं असिस्टेन्ट निर्देशकको भूमिका निर्वाह गरेका छन्। अन्य नाम नजुरेका केही चलचित्रको  काम पनि अघि बढाइरहेका सिद्धार्थसँग नरेन्द्र रौलेको जम्काभेटः

के सम्भाबना देखेर अमेरिकाबाट र्फकनुभयो ?

काम नै गर्ने हो भने नेपालमा जति सम्भावना अन्त कतै छैन। मानिसहरूले सजिलै पैसा कमाउन चाहेर मात्र हो, नत्र कडा मेहनत गर्ने हो  भने यहाँ प्रशस्तै सम्भावना छ। डकुमेन्टी्र र फिल्म बनाउन कसैले नछोएका धेरै विषय छन्। जस्तो- सामाजिक, सांस्कृतिक क्षेत्रमा बृहत्  विषयहरू छन्।

अमेरिकाले तपाईंलाई के सिकायो ?

वर्क हार्ड, वर्क स्मार्ट। काम सानो-ठूलो हुँदैन। काम जस्तोसुकै भए पनि सम्मानका साथ गर्नुपर्छ। कामप्रतिको मेरो दृष्टिकोण बदल्न सिकायो।

किन अमेरिकाले तपाईंलाई आकषिर्त गर्न सकेन ?

अमेरिकाको जीवनशैली यहाँ बसेर सोचेभन्दा फरक छ। त्यहाँको बसाइ एकदमै महँगो छ। जहिले पनि बाँच्नकै लागि संघर्ष गर्नुपर्छ। आधारभुत  आबश्यकताहरू पूरा गर्दौगर्दै सिर्जनात्मक काम गर्न समय नै मिल्दैन। अर्कातिर ठूलो पर्दाको सिनेमामा छिर्न कठिन छ। त्यो नेपालमा मात्र  सम्भब छ। फेरी म एकै ठाउँमा स्थिर भएर बस्न सक्दिन। जहाँ विषयबस्तु भेटिन्छ, म त्यही जान्छु।

कुन बेला जीवनले नयाँपन खोज्दो रहेछ ?

जब जीवन नीरस बन्न थाल्छ तब नयाँपन खोजिँदो रहेछ। अमेरिकामा मेरो दिनचर्या सधैं एउटै धारमा बग्यो। दुई-चार जना साथीभाइसँग  रमाइलो अनि सधैं काम, काम, काम। त्यहाँ बाँच्नका लागि संघर्ष नगरी सुखै छैन। सारा शक्ति त्यसमै खर्च हुने। त्यस्तो हुँदा फरक काम गर्न  मन लाग्दो रहेछ।

नेपालमा कस्तो चलचित्र बनाउन मन छ ?

प्रायः नेपाली चलचित्रमा मनोरञ्जन बढी हुन्छ। विषयवस्तुमा स्पष्टता भेटिँदैन, तर मलाई मान्छेको जीवनशैलीमा आधारित चलचित्र बनाउन  मन छ, जुन सत्य होस् र त्यसबाट केही सिक्न सकियोस्।

सम्भावनाको देशबाट नेपाल र्फकंदा पछुतो त छैन ?

अँ, काठमाडौं एयरपोर्टमा ओर्लिएपछि भने त्यस्तो महसुस भयो। सात वर्षअघि म अमेरिका जाँदा जस्तो थियो फर्कने बेला एयरपोर्टको अवस्था  त्योभन्दा खराब थियो। किन फर्के हुँला जस्तो भयो। रिटर्न टिकट पनि ल्याउनुपर्ने रहेछ जस्तो लाग्यो। बिस्तारै बानी पर्दै गयो। चित्त बुझाउने  ठाउँहरू प्रशस्तै देखें। अहिले भने त्यस्तो लाग्दैन।

उमेरले पच्चीसौं वर्षमा उक्लँदै छिन्, प्रियंका कार्की। स्थापित नायिकाहरूका अगाडि उनको अनुभव र उमेर कमै होला, तर छोटो अवधिबीच  उनले ठूलो फड्को मारिसकेकी छिन्। झट्ट हेर्दा काली लाग्ने यी सुन्दरीले सन् २००५ मा मिस टिनको मुकुट पहिरिएपछि चर्चा बटुलिन्।  त्यही वर्ष मिस ट्यालेन्टको सेलुल्योइड कार्यक्रम चलाउँथिन्। अमेरिकाको नर्थ अलाबा युनिभर्सिर्टीमा अध्ययन गरेकी कार्कीले  कान्तिपुर टेलिभिजनकै घरबेटी बा सिरियलमा ६२ भागसम्म अभिनयसमेत गरिन्। यसबीच उनलाई थुप्रै म्युजिक भिडियोमा काम गर्ने अवसर  मिल्यो। अमेरिकामा बनेको, भुटानी शरणार्थीको कथा समेटिएको भुल्ने पो हो कि चलचित्रको निर्देशनसमेत भ्याइसकेकी प्रियंका नाच्न माहिर  छिन् नै, कोरियोग्राफीमा पनि सिपालु छिन्। यतिबेला चलचित्र कलिउडको सुटिङमा व्यस्त प्रियंकालाई चाँडै मेरो बेस्ट फ्रेन्ड, थ्री लभर्स  र  भिजिलान्तेमा प्रमुख नायिकाका रूपमा देख्न पाइनेछ। कलिउडको सुटिङपछि उनी चलचित्र धूवाँमा व्यस्त हुनेछिन्। नीलो रंगको गाउनमा  सजिएर चलचित्रको सुटिङका लागि नगरकोटतिर हुइँकिनुअघि प्रियंकासँग नरेन्द्र रौलेको जम्काभेटः

कत्तिको खुसी हुनुहुन्छ ?

एकदमै खुसी छु। मन परेको काम गर्न पाइरहेकी छु। खुसी नहुने त कुरै छैन नि। फेरि म चलचित्र खेल्नकै लागि जन्मिएकी हुँ।

सबैभन्दा नजिक कसलाई मान्नुहुन्छ ?

चलचित्रलाई। किनभने यो मेरो नशा-नशामा बग्छ। सानैदेखि म नाच्न, नाटक खेल्न खुब मन पराउँथें। जीवनमा चलचित्र खेल्छु भन्ने गहिरो  चाहना पलाउँदै गयो, जुन रहर बिस्तारै एकपछि अर्को गर्दै पूरा हुँदैछ।

चलचित्रको अगाडि श्रीमान्लाई पनि त्यति नजिक महसुस गर्नुहुन्न ?

हो, गर्दिनँ। किनभने श्रीमान् भन्दा अगाडी चलचित्र मेरो जीवनमा आइसकेको थियो। ऊ त मेरो जीवनमा आएको जम्मा दुई वर्ष भयो। मैले  भने नि, म चलचित्रकै लागि जन्मिएकी हुँ।

श्रीमान् अमेरिकामै हुनुहुन्छ। तपाईं यता चलचित्रमा व्यस्त हुँदा कतिपयले तपाईंहरूको सम्बन्ध त्यति राम्रो छैन भनेर हल्ला चलाइरहेका छन्  नि ?

बजारमा चलेका सबै हल्ला पत्याउने हो भने त मान्छे पागल हुन्छ। त्यस्तो केही भैहाल्यो भने भन्नैपर्नेहरूलाई म भनुँला। फेरि आफूले जति  राम्रो काम गरे पनि नराम्रो भन्नेहरू त प्रशस्तै भेटिन्छन् नि। अरूले जेसुकै भनून्, म अहिले करियरमै जोड दिइरहेकी छु। हामीबीच त्यस्तो  नराम्रो छैन।

अनि महिला समलिंगीहरूसँग तपाईंको घनिष्ठ सम्बन्ध छ भन्ने सुनिन्छ। साँचो हो कि हल्ला मात्र ?

म जोकोहीसँग मिल्छु। महिला, पुरुष, समलिंगी भनेर छुट्याउदिनँ। मेरा साथीहरूको सर्कल ठूलो छ। जसले भेट्न चाहे पनि मसँग समय छैन  भनेर पन्छिने स्वभाव छैन। हाँसेर सबैसँग बोल्दैमा के जान्छ र ? फेरि जिन्दगी छोटो छ। किन कसैसँग शत्रुता गर्ने ? सबैसँग घुलमिल हुने  मेरो यही स्वाभावले यस्तो हल्ला चलेको हुनुपर्छ।

तपाईं अभिनीत चलचित्रहरू सार्बजनिक नहुँदै चर्चामा आइसक्नुभयो। कस्तो लाग्दैछ ?

चर्चामा आउनु त राम्रै कुरा हो, तर डर पनि उत्तिकै लागिरहेको छ। कतै दर्शकको माग पूरा गर्न सक्दिनँ कि जस्तो लागिरहन्छ।

तीजले झपक्कै छोपिसकेको छ। महिनौंदेखी टेलिभिजन र एफएम रेडियोमा तीजका गीतहरू घन्किन थालिसकेका छन्। टोलटोलका तीज कायर् क्रमहरूमा झिलिमिली देखिन्छ। रातो पहिरन, हरिया चुरा र गरगहनामा सजिएका थुप्रै नारी दिल खोलेर नाचगानमा डुबेका छन्। नेपाली नारीहरूको महान् चाड तीज बडादसैंभन्दा ठूलो चाड मानिन्छ। विवाहित नारीहरू आफ्ना श्रीमान्को दीर्घायुका लागि र अविवाहितहरू राम्रो श्रीमान् पाऊँ भनेर व्रत लिन्छन्, तर यो भीडमा केही यस्ता नारी पनि छन् जो व्रत लिँदैनन्। मनमनै श्रीमान्को दीर्घायु, प्रगति एवं सुख-समृद्धिको कामना गर्छन्। झन्डै ६० वटा चलचित्रमा अभिनय गरिसकेकी नायिका शर्मिला मल्ल व्रत नबस्ने महिलामध्ये एक हुन्। उनी भोकभोकै व्रत लिनु त्यति उचित नहुने धारणा राख्छिन्। कुनै काम गर्दा मन र आत्मैदेखि गर्नुपर्छ भन्ने सोच छ मल्लको। तीजको सेरोफेरोमा शर्मिला मल्लसँग साप्ताहिकका नरेन्द्र रौलेको जम्काभेटः

तीजले कत्तिको छोएको छ ?

सबैलाई तीज लागिसक्यो, मलाई भने यसको छोएकै छैन। नातेदार तथा साथीभाइहरूले बोलाउन थालिसके, तर खै किन हो, तीज आएको महसुस नै भएको छैन। हुन त यो मेरो व्यक्तिगत कुरा हो।

भनेपछि तीज मनाउने त्यति जाँगर छैन ?

मनाउन त मनाउने। फुपू, मामाका छोरी एवं आफन्तहरूलाई घरमै बोलाउने, असोज १ गते दर खाँदै रमाइलो गर्ने सोच छ। तीजका केही कार्यक्रममा पनि जान्छु होला।

तीजमा व्रत लिनुहुन्न, किन होला ?

जब म व्रत बस्छु, एकदमै भोक लाग्छ। केही खाऊँखाऊँ लाग्छ। भगवानले व्रत नबस पो भनेको हो कि जस्तो लाग्छ। सुरुसुरुमा त तीजमा व्रत नबस्दा श्रीमान् रिसाउनु पो हुन्छ कि भन्ने लाग्थ्यो। मैले उहाँसँग सोधें, सकिएन भने नबस न त भन्नुभयो। त्यसपछि ढुक्क भएँ। मैले व्रत बस्न छाडेको दुई वर्ष भयो। फेरि ईश्वर मान्ने कि नमान्ने भन्ने कुरा आफ्नो आस्था र विश्वासको कुरा न हो। जुन कुरा आफ्नो आत्माबाटै महसुस हुँदैन, त्यो कुरा किन गर्ने ?

जीवनमा पहिले कसैका लागि व्रत बस्नुभयो ?

स्कुल, कलेजमा पढ्दा बसें, भाउजूको लहलहैमा लागेर। त्यो जानेर बुझेर गरिएको काम थिएन। अरू राम्रो पति पाऊँ भनेर व्रत लिन्थे, मचाहिँ देखासिकीमा बसेकी थिएँ। म १५ वर्षकै उमेरमा विवाह-बन्धनमा बाँधिएँ। राम्रो पति पाऊँ भन्ने कुरा मैले सोच्नै परेन।

महिलाहरू व्रत बस्दा पुरुषलाई फाइदा पुग्छ होला ?

विश्वासको कुरा न हो। भगवान छन् कि छैनन्, कसलाई थाहा ? सबैको आ-आफ्नो विचार होला। व्रत बस्ने कुरा फाइदा, बेफाइदाभन्दा पनि भावनाको कुरा हो। यसले पुरुषलाई भन्दा महिलालाई नै फाइदा पुग्छ जस्तो लाग्छ।

भड्किलो तीज मनाउनेहरूलाई के भन्नुहुन्छ ?

यो नकारात्मक प्रवृत्ति हो। चाड मन र आत्माले मनाउनुपर्ने हो तर यहाँ त भौतिक प्रतिस्पर्धा भैरहेको छ। अरूको लहलहैमा लाग्नु हुँदैन। महँगा गहना, पहिरन लगाउने यस्तो प्रतिस्पर्धा उचित होइन। कतिले अरूको मागेर फेसन गर्छन्। यो त केवल ढोंग हो, पाप हो। कसैको कुभलो नचिताउनु नै सच्चा व्रत हो।

प्युठानमा जन्मिएकी, दाङमा हुर्किएकी अनि राजधानीमा अध्ययन गरेकी झरना राजभण्डारी कुनै बेला मनमनै सपना बुन्थिन्, ‘भविष्यमा बैंकमा जागिर खान्छु। चिटिक्क परेको ड्रेसमा सजिन्छु। समयमै अफिस जान्छु र समयमै घर फर्कन्छु।’ बैंसालु उमेरको खुड्किला चढ्ने क्रममा  झरनाले एउटा सामान्य जीवन जिउने कल्पना गरेकी थिइन्। बागबजारको पद्मकन्या क्याम्पसमा जब कलेजका दिनहरू सुरु भए, उनले  डान्सलाई आफ्नो अध्ययनको विषय बनाइन्। झरना कलेजमा डान्स र म्युजिकसम्बन्धी सबैजसो कार्यक्रममा अघि सर्थिन्। प्रथम स्थान हात  पारेपछि उनलाई तत्कालीन राजा वीरेन्द्रबाट सम्मान प्राप्त भयो। एकचोटी होइन, तीनचोटि। राजधानीको रिड्स क्याफेमा कुराकानी भैरहँदा  राजा वीरेन्द्रले ‘स्याबास’ भनेको उनले बारम्बार स्मरण गरिन्। ‘जब कानमा त्यो शब्द गुन्जिन्छ, कुनै ठूलै काम गरें कि जस्तो लाग्छ,’ झरनाले  बताइन्। पूर्वप्रधानमन्त्रीद्वय शेरबहादुर देउवा एवं स्वर्गीय गिरिजाप्रसाद कोइरालाको हातबाट सम्मानित हुँदा उनमा आत्मविश्वास थपियो। सबै तिरबाट उनको नृत्यको प्रशंसा हुन थाल्यो। साथीभाइहरूले चलचित्रमा अभिनय गर्न सल्लाह दिन थाले। नभन्दै उनलाई चलचित्र दाइजोमा काम  गर्ने अफर आयो। १७ वर्षे उमेरमा पाइदा टेक्दा सुनिलकुमार थापासँग विवाह-बन्धनमा बाँधिएपछि झरना राजभण्डारीको पहिचान फेरियो।  आफ्नै प्रोडक्सन हाउस, झरना मोसन पिक्चरको ब्यानरमा चलचित्र धर्मसंकटबाट उनको चलचित्र यात्रा अघि बढ्यो। झरनाको आफ्नै प्रो डक्सन हाउसबाट निर्मित चलचित्र फेसबुक आगामी भदौ २२ गतेदेखि प्रदर्शनमा आउँदैछ। नायिका झरनासँग साप्ताहिकका नरेन्द्र रौलेको  जम्काभेटः

चलचित्रको नाम फेसबुक कसरी जुर्‍यो ?

फेसबुक अहिले एकदमै लोकप्रिय छ। यही लोकप्रियताले गर्दा चलचित्रको नाम पनि फेसबुक राख्यौं। फेसबुक सन्देशमूलक चलचित्र हो।

तपाईं आफैं कत्तिको फेसबुक चलाउनुहुन्छ ?

अधिकतम, दैनिक कम्तीमा ३ घण्टा त फेसबुकमै बिताउँछु। आफ्ना साथीसंगी, परिवार र बाहिरी दुनियासँग नजिक हुने माध्यम भनेकै  फेसबुक रहेछ। मेरा चारवटा फेसबुक एकाउन्ट छन्, ती सबै सक्कली हुन्। एउटा फ्यान पेज पनि छ। नियमित अपडेट गर्छु। प्रायःजसो प्रो फाइल तस्बिर फेरिरहन्छु। यदाकदा अनलाइनमा आउनेहरूसँग च्याट पनि गर्छु।

फेसबुक चलाउँदाको सम्झन लायक कुनै घटना ?

दर्शकहरूबाट प्रेम प्रस्ताव आउनु, आई लभ यु भन्नु त सामान्य नै भयो। यस्तो जमात निकै ठूलो छ। एकपटक थाहै नपाई म कसैको गहिरो  प्रेममा परिसकेछु। गफ त धेरै जनासँग हुन्थ्यो। खासै अनुभूति हुँदैनथ्यो तर लन्डनमा बस्ने एक जनासँग माया बसेको अनुभूति भयो। प्रत्यक्ष  कहिल्यै भेटिएन तर अनलाइनमा प्रायःजसो कुरा भैरहन्थ्यो। जब श्रीमान्ले यो कुरा थाहा पाउनुभयो। हाँसेरै भन्नुभयो, ‘तिमी आफैं विचार गर।’  अनि म सोच्न बाध्य भएँ। त्यसभन्दा अघि बढ्नु उचित हुँदैन जस्तो लाग्यो।

१७ वर्षमै लगनगाँठो कस्नुभयो। कहिलेकाहीं चाँडै विवाह गरेछु जस्तो लाग्दैन ?

(लामो हाँसो) यदाकदा लाग्छ। मैले चिनेको तीन महिनामै उहाँसँग विवाह भयो। राम्रोसँग चिन्ने मौका पनि जुरेन। मैले घरमा पनि थाहा दिइनँ।  कति चाँडो विवाह भयो जस्तो लाग्छ तर म कत्ति दुखी छैन। मलाई बुझ्ने श्रीमान् पाएको छु। उहाँकै कारण अहिले म यो स्थानसम्म आइपुगें,  आफ्नै नाम छ, पहिचान छ।

नायिकाहरूको दौडमा आफू कहाँ छु जस्तो लाग्छ ?

मेरो आफ्नो बेग्लै स्थान छ। म रातारात चर्चामा आउने अनि एक्कासि हराउनेहरूभन्दा फरक छु। फेरि चर्चामा आउन जस्तो पायो त्यस्तो  चलचित्रमा काम पनि गर्दिनँ। अहिलेसम्म अभिनय गरेका चलचित्रमा मेरो विविधतापूर्ण भूमिका छ।

आफ्नो सौन्दर्यलाई कसरी जोगाइराख्नुभएको छ ?

म जहिले पनि मुस्कुराइरहन्छु, खुसि हुन्छु अनि अरूलाई पनि खुसी बाँड्छु। सकारात्मक सोच राख्छु। कसैले मेरा बारेमा नराम्रो कुरा गरे भने  पनि हाँसेरै टारिदिन्छु। यो नै मेरो सौन्दर्यको रहस्य हो।  त्यसबाहेक खानपान, डाइट एवं शारीरिक अभ्यासमा पनि सचेत छु।

दयाहाङ राई भोजपुरको खावाबाट अध्ययनका लागि ०५८ मा राजधानी भित्रिए। आमसञ्चार तथा पत्रकारिता पढ्न रत्नराज्यलक्ष्मी क्याम्पस  पुगेका राईको इच्छा अधुरै रह्यो। किनभने त्यसबेला उनले भोजपुर बहुमुखी क्याम्पसबाट आईए उत्तीर्ण गरिसकेका थिएनन्। विस्तारै उनी  नाटकतिर मोडिए। राष्ट्रिय नाँचघरमा नाटकसम्बन्धी एक वर्कसपमा भाग लिएपछि उनले वृद्धको चरित्रमा अभिनय गरे। धेरैले नाटकमा उनको  भूमिका रुचाए। त्यसपछि उनलाई टेलिसिरियल दलनमा अभिनय गर्ने प्रस्ताव आयो। उनी एक्टर्स स्टुडियोमा आबद्ध हुँदै नाटकमा पनि सक्रिय  रहे। त्यही बेला उनलाई चलचित्रबाट अभिनय गर्ने प्रस्ताव आयो। अनागरिकमा पहिलो पटक अभिनय गर्ने अवसर पाएका राई दासढुंगाबाट  चर्चामा आए। हाईवे, मेरो लभ स्टोरी, आचार्य उनले अभिनय गरेका केही चलचित्र हुन् । लुटको चर्चापछि  हाल बधशालाको सुटिङमा ब्यस्त  राईसँग साप्ताहिकका नरेन्द्र रौले को जम्काभेटः

के मा व्यस्त हुनुहुन्छ ?

नयाँ चलचित्र बधशालाको सुटिङ मा व्यस्त छु भने ड्रम पनि सिक्दैछु। बाँकी समय भेटघाटमै व्यस्त हुन्छु।

एकपछि अर्को चलचित्रमा सफलता पाउनुभयो। प्रेम प्रस्ताव त धेरै आउँछन् होला होइन ?

म विवाहित हुँ। म कसैसँग कुरा लुकाउँदिन। यो यथार्थ बताएपछि प्रस्तावहरू खासै आउँदैनन्। मलाई धेरै जसो युवतीले दाइका रूपमा चिन्छन्।  फेरि झुटो बोल्नु, नकारात्मक सोच्नु एक प्रकारको रोग हो।

लामो समय नाटकमा अभिनय गरेपछि फिल्ममा प्रवेश पाउनुभयो। कुनमा अभिनय गर्न सजिलो ?

नाटकमा सजिलो। फिल्ममा अभिनय गर्नु चुनौतिपूर्ण र अफ्ठ्यारो हुन्छ। कुनै नयाँ पात्रको अभिनय गर्ने जिम्मेवारी आयो भने पर्याप्त तयारी  गर्नुपर्छ। जुन पात्रको अभिनय गर्नुपर्ने हो, त्यसको शारीरिक बनावट, बोलीचाली, व्यवहार ठ्याक्कै त्यस्तै उतार्नुपर्छ। त्यसका लागी समय  चाहिन्छ। परिश्रम पनि प्रशस्त गर्नुपर्छ।

अहिलेसम्म अभिनय गरेका चलचित्रमध्ये कुन भूमिकाले सन्तुष्टि दियो ?

दासढुंगामा अभिनय गरेको अमर लामाको भूमिकाले निकै सन्तुष्टि दियो। मेरा लागि त्यो चुनौतीपूर्ण र ऐतिहासिक काम थियो। त्यसका लागि  मैले प्रसस्त परिश्रम गर्नुपर्‍यो। सम्भवतः त्यो भूमिका नपाइदिएको भए म यो स्थानमा हुन्नथे कि जस्तो पनि लाग्छ।

चलचित्र र नाटकमा लागेर जीविकोपार्जन गर्न कत्तिको सहज छ ?

यसमा भयंकर सम्भावना छ। पारिश्रमिक राम्रो छ। बाँच्न गाह्रो छैन तर घर, गाडी तथा जग्गा किन्न र मस्ति गर्न भने सकिँदैन।

कुन कुरामा लाज लाग्छ ?

फोटो खिचाउन एकदमै लाज लाग्छ। म क्यामेरा फेस गर्न सक्दिनँ। चर्चित हुन  त सबै रुचाउँछन् तर मलाई चर्चित व्यक्तिका रूपमा  नचिनिदिए हुन्थ्यो जस्तो लाग्छ। त्यो मेरा लागि फेस गर्न अफ्ठ्यारो कुरा हो।

नेपाल टेलिभिजनबाट प्रशारण भैरहेको हास्यश्रृंखला तीतो सत्यका निर्मल शर्मा ‘गैंडा’ लाई नचिन्ने कमै होलान्। १० वर्षअघि तीतो सत्यमा  हाकिमको भूमिका पाएपछि उनी दर्शकमाझ परिचित हुन थालेका हुन्। उनले हालसम्म ५० वटाभन्दा बढी ठूला चलचित्र, ३० वटा विज्ञापन र  त्यति नै श्रृंखलामा अभिनय गरिसकेका छन्। सन् १९८४ तिर पुना, भारतमा पढ्दाताका चलचित्रको संसारलाई नजिकबाट नियाल्ने अवसर  पाएका शर्माले रहरैरहरले कलाकारितामा लागेको बताए। कुराकानीका क्रममा उनले आफूलाई ‘पाँचवटा चलचित्रको फ्लप निर्माता’ भन्न पनि  हिचकिचाएनन्। तीतो सत्यबाहेक शर्माले आमाको माया, पूजा, कथा सुखदुखको आदि एक दर्जन टेलिश्रृंखलामा अभिनय गरेका छन्। गाइजात्राको सन्दर्भमा शर्मासँग नरेन्द्र रौले को जम्काभेट :

गाईजात्राको प्रस्तुति कहाँ-कहाँ प्रदर्शन हुँदैछ ?

यसपालि प्रज्ञाभवन, राष्ट्रिय नाचघर र सभागृहमा देखाउँदैछौं। गाईजात्रा १७ दिनसम्म चल्नेछ।

देश पीडाबाट गुज्रिरहेको छ। यस्तो अवस्थामा दर्शकहरूलाई के हँसाउन सक्नुहोला र ?

सान्दर्भिक विषयहरू समेट्न सकियो भने जति नै तनाव भए पनि दर्शकहरूले रुचाइहाल्नु हुन्छ। हामी समय सापेक्ष, वर्तमान परिवेशसँग  सुहाउँदा प्रस्तुति दिने योजनामा छौं। आशा छ दर्शकहरूले अवश्य रुचाउनु हुनेछ।

तपाईंले कहिलेदेखि चर्चा कमाउनुभयो ?

१० वर्षअघि तीतो सत्यमा अभिनय गरेपछि। त्यसका लागि म दीपक र दीपालाई हृदयदेखि नै धन्यवाद दिन्छु। उहाँहरूले खुब मेहनत गरेर  मलाई बनाउनुभयो। मलाई हाकिमको भूमिका दिनुभयो। अनि म गैंडाका रूपमा परिचित भएँ।

तपाईं कस्तो अभिनय गर्न मन पराउनुहुन्छ ?

खासमा म कुशल कलाकार होइन। मलाई यसो भन्न कत्ति लाज लाग्दैन। म कसरी हिट भए, आफैंलाई थाहा छैन। आफूलाई देखेर कहिलेकाहीँ  म आफैं छक्क पर्छु।

यसपालिको गाईजात्रामा कस्ता-कस्ता विषय समेटिएका छन् ?

तिनै त हुन्, चलचित्र, राजनीति, विकृति तथा विसंगतिका कुरा।

राजनीतिमा कत्तिको रुचि छ ? मन पर्ने कुनै नेता छन् ?

कुनै पनि चेतनशील नागरिकले राजनीतिबाट पन्छिन मिल्दैन, बुझ्नैपर्छ। कुनै दिन म पनि राजनीति गरुँला भन्ने लाग्छ तर भ्रष्टाचारको  अभियोग लागेर जेल जानलाई होइन केही राम्रो काम गर्नका लागि। मलाई युवा नेताहरू मन पर्छन्। विशेषतः गोकर्ण विष्ट, गगन थापा र लेखनाथ न्यौपाने।

नरेन्द्र रौले